De werfbeurt komt steeds dichterbij, nog een maandje en dan kunnen we eindelijk weer droog voor de volgende ingrijpende restauratie: het vernieuwen van het vlak, plaatsen van de spudpaal en boegschroef.
Omdat we al deze werkzaamheden in slechts twee weken uit moeten voeren zijn we bang dat we in tijdnood komen. Er zit nog wat roest tussen enkele klinknagelranden op de kop, en de eerste paar meter berghout is in vrij slechte staat aan weerskanten. In ons originele plan hadden we bedacht om dit ook op de werf te doen omdat we er thuis slecht bij kunnen.
Omdat we verwachten tijd te kort gaan komen op de werf hebben we besloten om een vlotje aan te schaffen zodat we ook wat lagere werkzaamheden op het water beter kunnen doen. Peet kan nu makkelijker bij het berghout en bij de beplating in de kop.
Het berghout wordt ontroest en afgelast zodat er geen verdere roestvorming kan ontstaan. De platen worden losgeslepen en waar nodig komen er nieuwe stukken in.
De donkere dagen voor kerst staan voor de deur en dat betekent chronisch licht tekort. Ik heb wat LED spots gemaakt op magneten zodat we makkelijk op elke plaats verlichting kunnen realiseren. Hier gaan we op de werf ook nog veel plezier van hebben, want dat worden lange dagen!
Terwijl Peet zich ontfermt over het berghout en de kopbeplating begin ik aan de volgende klus: de voorpiek. Deze haal ik compleet uit de oude verf/vet en rol ik opnieuw in de primer. Dit is alvast ter voorbereiding van de nieuw te plaatsen ankerketting bak.
De voorpiek is een kleine ruimte waar onder andere de boegschroef, spudpaal, ankerkettingbak, en airco unit ingepropt moeten worden. Dat is even goed puzzelen dus!
Ondertussen is ook de boegschroef besteld, en de keuze is gevallen op een proportionele boegschroef van Vetus op 24 Volt. Omdat de spudpaal en lieren van de mast ook op dit voltage werken was dit een logische keuze.
Met een ± 9pk sterke boegschroef in een tunnel van 25cm verwachten we meer dan genoeg vermogen te hebben. En dat hebben we geweten! Vanwege onze ligplaats is materiaal aan boord krijgen altijd een logistieke uitdaging.
Met de auto brengen we de tunnel eerst naar de Historische Haven om deze vervolgens weer met het bijbootje op te halen. De tunnel weegt dieplood en is lastig te tillen. Gelukkig maakt de kraan licht werk van het taakje om de tunnel van het bijbootje op de kotter te hijsen.
De volgende uitdaging staat ook alweer voor ons klaar: het verwijderen van het beton. Vanwege de beperkte tijd op de werf moet het beton verwijderd zijn voordat we naar de werf gaan.
Zoals je vorig jaar hebt kunnen lezen in een eerder blog was het vlak onder het beton in abominabele toestand. Omdat dit vlak gedubbeld is durven we het aan om het beton in het water te verwijderen.
Niet zonder risico’s zo komen we snel achter, want net iets te enthousiast met de kango aan de gang geweest (natuurlijk net naast de dubbeling) en het water spoot ons tegemoet. Met moeite kregen we met wilgentakjes en snelcement het schip weer dicht. ’t verdient niet de schoonheidsprijs zoals je ziet, maar tot de werfbeurt zijn we in elk geval weer dicht.
Er lijkt geen einde aan te komen. Dagenlang begeven we ons in een stofwolk van beton en roest. Het ene spantvak is nog slechter als het andere, en zoals je op de foto’s ziet is er vrij weinig over van het 100 jaar oude vlak.
Vrijwel alle spanten zijn door roestvorming van het vlak afgedrukt. Constructie technisch is dit natuurlijk slecht nieuws, want dat betekent dat er geen verband meer in het casco zit. Ik ben blij dat we — door omstandigeheden — gedwongen zijn het hele schip te strippen. Met zo’n slap doosje wil je echt niet op zee zitten. Bij nader inzien…. ook niet eens op de rivier!
Hoe verder we naar de machinekamer gaan hoe beter de spanten en het vlak worden. Waar de visbeun gezeten heeft zijn de spanten en het vlak nog in prima staat. Tijdens het dichtmaken van de beun is het vlak goed geconserveerd en dat werpt nu zijn vruchten af.
Na dagen zwoegen is al het beton verwijderd. Tot onze verbazing heeft de kango het overleefd. We hebben 3 beitels versleten, en naar inschatting zo’n 3.5 ton aan beton verwijderd. Samen met het verwijderen van de betimmering en wat ijzerwerk is het schip zo’n 54cm omhoog gekomen.
Tijd om dus weer flink wat gewicht toe te voegen, want het had niet veel gescheeld of de slingerkielen en motorkoeling had boven water gekomen.
Voor nu is de druk even van de ketel, en zijn we ‘werfgereed’. Net voor de drukke kerstdagen zwaaien we voor dit jaar af. Vanaf de WR309 Aqua Ludens wensen we alle volgers van het project fijne feestdagen en een gelukkig 2026 toe.
Tot volgend jaar!
Wow, ook nu ben ik weer onder de indruk van het enorme werk dat verzet wordt om de Aqua Ludens te restaureren tot een meer dan glorieus scheepje..!
Je moet ‘even’ door het stof heen, maar dan wordt het ook wel schitterend!
Ja, er zitten al heel veel uurtjes in. Nog even door knallen!
Mooi project je maar wel met heel veel werk erbij en eens je begint kom je van alles tegen dat je liever niet had gezien maar is die boegschroef niet wat te licht in zijn kracht ?
Ikzelf Ben ook aan een boot bezig van 14 meter lang weegd een 15 ton ik GA wel geen boegschroef plaatsen maar ik GA een bekker roer maken als je de mogelijkheid hebt en de tijd een aanrader nog veel sucses en Hou de moed Erin groetjes ronny E uit belgie
Hi Ronny,
Het is een steekendje voorop, je moet er natuurlijk geen wonderen van verwachten. Maar ‘net ff dat tikkie’ gaat zeker goed komen. Ook makkelijk om tijdens het achteruit varen het wieleffect te compenseren, want dat is gigantisch. Het aanpakken van het roer staat zeker nog op de planning. Als we terug zijn van de werf wordt de volledige hydraulische besturing van het huidige roer vervangen, wat ook veel meer roeruitslag gaat opleveren. Gelijk een elektrische pomp erop met pookje. Mocht dat nog niet genoeg zijn gaan we idd een Becker roer plaatsen.
Succes met je eigen schip!