Dit weekend staat compleet in het teken van verven. Ondanks dat dit best een klote klusje wordt heb ik er wel zin in, want dit is toch echt wel een mooie mijlpaal. Naast het installeren van de nieuwe uitlaatdemper is dit een grote opbouw stap. Aan het einde van het weekend herken je de machinekamer niet meer terug, enfin… dat hopen we dan maar 🙂
Goed, het is zaterdag ochtend. Peet heeft van de week al verf gehaald dus er kan gelijk begonnen worden. Mits…. de machine kamer schoon had geweest. Je zou toch denken dat dat ding inmiddels wel schoon is?! Maar nee. Er zit nog zo’n 30 jaar aan vet en smurrie op het plafond en de wanden. Eerst maar met een sopje er doorheen.
Peet helpt in de ochtend nog even mee, die gaat in de middag nog even naar Rotterdam om te kijken bij een klant voor een set telescopische spudpalen. Wonderbaarlijk genoeg gaat het klussen tot nu toe best goed, ondanks mijn suikerziekte. Vandaag is echter niet zo’n dag, want het schiet allemaal voor geen meter op. Rond een uur of 15.00 is de machinekamer pas helemaal schoon, en klaar om in de menie gezet te worden. Ik drink even snel een bak koffie terwijl de kachel in de machinekamer het laatste vocht van de wanden weghaalt.
Na een klein half uurtje is alles droog genoeg om in de menie te zetten, ik begin vooraan want daar is het inmiddels het droogst. Om in alle hoeken en gaten te kunnen komen moet je jezelf in allerlei bochten wringen, en dat gaat echt niet vanzelf vandaag. Gelukkig is het rond 17.00 Peet to the rescue, en die blubbert heel de machine kamer binnen een halfuur in de menie… iets waar ik al uren mee aan het kloten ben, en voor m’n gevoel had ik nog steeds niets bereikt. Maar goed, kop op…. morgen is het tijd om te verven. En wat is het mooi geworden!
Knap werk Tristan. Respect voor jullie.
Ziet er al schitterend uit. Heerlijk gevoel is dat..he?! Het opbouwen.