In het vorige blog heb je kunnen lezen over het vervolg van de koprestauratie, het plaatsen van nieuwe bolders, en de nieuwe ingang van de voorpiek. Omdat het einde van de staalwerkzaamheden op het voorschip in zicht komen is het tijd om weer eens een kwast te pakken en al het nieuwe staal in de primer te zetten.
Zoals je kunt zien blijft er weinig van het oude voordek over. Voor de ingang van de voorpiek komen de spudpaal en de ankerlier. Daarover later meer 🙂
Iets waar we al langer over aan het nadenken zijn: welke kleur moet de kotter nu eigenlijk krijgen? Ik wilde graag een frisse en lichte kleur op de boeiing. Bijna alle kotters uit deze periode hebben een heel donkere kleur. Jammer, want dan komt de lijn van het scheepje helemaal niet mooi uit.
De keuze is gevallen op dit ‘Scandinavisch Blauw’. Bij het openmaken van de pot, en het schilderen van de eerste baan was het wel even schrikken. Wat een harde kleur! Afgaand op de kleurenwaaier van Epifanes was dit toch niet helemaal de bedoeling…
Maar goed, na van de eerste schrik bekomen te zijn schilderen we het er op en gaan we er vanuit dat het geheel mooi uitkomt als de rest van het schip ook in de kleur komt.
“The devil is in the details” en dat is met een schip ook zeker het geval. De letters worden mooi wit geschilderd, en het zetten van randjes en biesjes kun je ook wel aan Peet overlaten.
Het blauw begint steeds meer te wennen, en dit wordt toch een heel eigenzinnig scheepje zo!
Even een bakkie koffie komen doen is gevaarlijk. Zo ondervond ook mijn moeder. Voor je het weet krijg je een verfkwast in de handen gedrukt en sta je het potdeksel te schilderen. Een gezellige dag, en super fijn om dit even met z’n tweeën te doen omdat deze werkzaamheden vanuit het bijbootje moeten gebeuren.
En oordeel zelf, het resultaat mag er zeker zijn! Het begint steeds meer een geheel te worden, en het schip gaat er met de dag strakker uit zien.
Al dik anderhalfjaar zijn we bezig met het project. Tot nu toe zijn alle werkzaamheden buiten het zicht van de buitenwereld gebeurd, en was er voor het publiek weinig tot geen verschil te zien als je voorbij voer.
Het schip gaat nu ook zo zichtbaar voor de buitenwereld vooruit, dat zelfs Rijkswaterstaat het niet kon laten om even een kijkje te nemen bij het project.
Na even aan het blauw gewend te moeten hebben ben ik er erg blij mee. Het is een unieke en frisse kleur, en samen met het bruin van de stuurhut en de zwart/witte accenten vormt het een mooi geheel.
De opbouwfase is in volle gang, en zoals je in het aller eerste blog kon lezen, zijn we na anderhalf jaar eindelijk toegekomen aan de “enige verfwerkzaamheden bovendeks” zoals vermeld in de verkoopadvertentie.
jullie zijn gewoon echt super geweldig bezig en hebben een staaltje vakmankunst laten zien ik vindt het alleen zo jammer van die kleur omdat jullie hem weer in de oude staat willen brengen vindt ik persoonlijk en zit hier met nog 2 vissermannen van beroep de kleur niet bij het schip passen smaken verschillen natuurlijk in de havens de kleur van de olieboten maar ik ga niks afkraken want als jullie het mooi vinden is het goed wat een werk hebben jullie al verricht ongelooflijk ik neem mn petje af voor jullie super gedaan jammer van de tegenslagen ik weet wat het is .succes met alles en hoop jullie te kunnen volgen mvg kees Zwarthoed
Hi Kees,
Bedankt voor de complimenten! Tsja de kleur is inderdaad een beetje smaakgevoelig 🙂 Van oudsher zijn de Wieringers uit deze periode een heel donker groen, en dat doet echt helemaal niks voor de zeeg van het schip. Ze was een beetje een donkere schim op het water. Toegegeven, deze kleur blauw viel in het echt veel heftiger uit dan op de kleurenwaaijer, maar nu we er eenmaal aan gewend zijn vinden we het een super toffe kleur. Een eigenzinnge kleur voor een eigenzinnig schip en eigenaar.. 🙂 Die herken je van een kilometer afstand.
Veel plezier met het volgen van de rest van de verbouwing!